Geçtiğimiz yıl ülkemizde sigara ile bağlantılı ölümler 114 bin kişi ile trafik kazalarının faturasını aştı. Aksini iddia edenler olsa da, inanmak zor gelse de pasif içicilik de öldürüyor. Aşırı duman altında kalanların da ölüm tehlikesi yaşadığı yine açıklanan rakamlarla ortaya çıktı. 114 bin kişiden 11 bini pasif içici, 1600′ü ise bebek veya çocuk ölümü olarak duyuruldu.

Özellikle gelişmiş ülkelerde sigaraya karşı önlemler güçleniyor. En son Fransa’da ülke çapındaki yasak da buna bir örnek. Bizde ise girişimler sınırlı ve tepkiler karşısında hız kaybediyorlar. Şişli Belediyesi ve Başkan Sarıgül bu konuda öncü, fakat medyadan takip ettiğim kadarıyla tepkiler karşısında daha ağırdan almaya başladı. Son olarak bizzat bu hafta bir arkadaşımı ziyaret etmeye gittiğimde ilçedeki restoranların pek de sigara yasağı havasında olduğunu görmedim. Kırıntı’da yediğimiz yemekte kahvede olmayacağı kadar duman altında kaldık. Sigara içilmediği söylenen üst kat ise öğlen geç açıldı ve biz sorar sormaz çoktan dolduğu söylendi. Bu arada rahatsızlığımı iletip üst katı garsona sorarken 1 metre yakındaki masaların bizi umursamazcasına hiç ara vermemeleri de ayı bir davranış biçimi.

Tabii bu bir tesadüf olabilir ve de ben burada restoran eleştirisi yapan bir yazar değilim (en azından henüz). Ama demek istediğim, restoranların Şişli’de bile pek hazırlıklı olmadığını, hele vatandaşın sanki inadına daha çok tüttürdüğünü düşündüren bir görüntü hakim.

Evet tiryakilik ve sigaranın hayatın bir parçasına dönüşmesi yasağa tepki yaratacaktır. Ama en azından içmeyenlerin sağlığını düşünmek ve başkalarını da sigaraya özendirmemek gerekiyor. Fakat bilmiyorum bunlar fazla iyimser beklentiler mi, karşısındakine saygı duymak, “rahatsız ediyor muyum” diye düşünmek Türk kültüründe gittikçe kaybolan faziletler.